|
Toen ik als kind werd verkracht
was er niemand die zich afvroeg
of die straf die ik niet verdiende
na twee, zes of twaalf jaar
zou moeten verjaren.
Nee, ik kreeg levenslang.
|
|
Lees meer...
|
|
|
De eerste was een vrouw
Met een veel te grote rode mond.
Die vragen, maar niet gerust stelde
In een voor mij beangstigende situatie.
Zij kon mij geen veiligheid bieden
Of een alternatief voor thuis.
|
|
Lees meer...
|
|
Mailuitwisseling met Ministerie van Veiligheid & Justitie |
|
Monique stelde de volgende vraag: Ik ben voor de VSK een stuk aan het schrijven over het thema aangifte doen. Ik heb dat hele proces zelf al achter de rug (helemaal afgesloten in 2001). Nu willen we onder mijn verhaal de grootste veranderingen plaatsen. Ik heb er al veel (via de zedenpolitie). Ik heb nog een paar vragen: De precieze verjaring, voor alle feiten, de straffen, lengte van het proces (vanaf aangifte). Als u mij kunt vertellen waar ik dit kan vinden, zou dat geweldig zijn.
|
|
Lees meer...
|
|
|
Er was een tijd dat ik teveel zorgde
Om niet aan eigen problemen
door seksueel misbruik toe te komen
Er was een tijd dat ik teveel dronk
Om de emoties van verdriet en angst
Niet te voelen en te onderdrukken
|
|
Lees meer...
|
|
Enige jaren geleden bezocht ik tijdens een vakantie in Rome de St. Pieterskerk. Ik voel altijd enige weerstand bij de ‘pracht en praal’ van de katholieke kerk, maar in die kerk vond een ‘ontmoeting’ plaats tussen een kunstwerk en mij. Direct na binnenkomst in de kerk staat de ‘Piëta’ van Michelangelo. Het is een groot beeldhouwwerk, waarin -de wel heel jonge- Maria haar dode zoon Jezus in haar armen heeft genomen.
Het is dat beeld, dat mijn hart doorboorde.
|
|
Lees meer...
|
|
|
|
|
<< Start < Vorige 1 2 3 4 5 Volgende > Einde >>
|
|
Pagina 1 van 5 |
