Kracht van spreken: ik hoop dat er in het volgende boek ook een verhaal over een lesbische vrouw met haar achtergrond in staat. Zo belangrijk. Intussen doe ik mijn verhaal bij Rotterdam Verkeert, omdat zij mij horen en zien

We hebben erg veel last van SPAM in ons gastenboek. Hierdoor kan het gebeuren dat een bericht aan onze aandacht ontglipt. Excuses hiervoor.

Ik ben zo blij met de vsk en hoop dat de nieuwe stichting zich open kan gaan opstellen. Dat zou zo mooi zijn

Ik zet iets in het gastenboek en het staat er niet:-(((

Beste lezer,

De afgelopen maanden stond een oproep van mij op de site van de VSK. Van veel mensen heb ik een reactie mogen ontvangen. Op het moment ben ik druk bezig om alle antwoorden in mijn afstudeerscriptie te verwerken.

“De kinderen van Toen” hebben stem gegeven aan “de kinderen van Nu”. Daardoor is er weer wat meer inzicht in wat helend kan werken voor deze kwetsbare en door incest beschadigde kinderen.

Enorm bedankt!

Lien

Dag allemaal,

Wat een fijne dag was het vandaag op het 30-jarig lustrum. Ik was graag langer gebleven! Fijn ook om te horen van anderen hoe zij hun leven vorm geven en welke therapieen waardevol kunnen zijn. Ik hoop nog vaak te kunnen komen!

Groeten,

Inez

Wat een getob op alle vlakken van het menselijk bestaan kan seksueel misbruik tot gevolg hebben. Het ergste is dat het algeheel vertrouwen; in jezelf, in alles en iedereen zodanig beschadigd kan zijn, dat je ondanks "hulpverlening" niet een liefdevol leven met jezelf en met anderen op kunt bouwen omdat je het begrip onvoorwaardelijke liefde niet kent!!!!

Angsten, paniek, sociaal onaangepast gedrag, niet kunnen uiten en vluchtreacties op allerlei levensgebieden in allerlei soorten en maten tot "de dood in het wezen van mens-zijn".

Ik heb mijn verhaal 'Vergroeid met mijn huid' wat ook in de Perspectief heeft gestaan ingestuurd voor een wedstrijd korte verhalen.

http://www.ikvertel.nl/tableaux/index.php?intromenu=1&storyId=2966

Hallo Allemaal,

Vorige week zaterdag heb ik een hele fijne dag gehad en wil dit graag met jullie delen. Zaterdag was de Dag tegen geweld, een voor zover ik begrepen heb jaarlijks moment waarop leden van de VSK bij elkaar komen (Vereniging tegen Seksuele Kindermishandeling). Zelf was ik geen lid, maar als introducee was ik net zo welkom als alle anderen.

En wow, wat een welkom! De beslissing nemen te gaan was makkelijk, maar ook daadwerkelijk gaan is toch altijd nog een stap twee .... allemaal onbekende mensen, mensen die ook dan gelijk weten wat mij overkomen is .... het is kwetsbaar! Tegelijkertijd, het is een gedeeld verdriet, een ieder komt er om eigen redenen.

De ontvangst was heel hartelijk, mensen die mij direct kwamen verwelkomen, mensen stelden zich voor, en hebben ook los van elkaar steeds de moeite genomen mij te helpen mij op mijn gemak te voelen, iedereen is ooit als eerste geweest en zij wisten nog hoe dit voelde .... en dat was heel fijn. En zo lief en warm ook, het was als een warm bad. En die sfeer bleef de hele dag.

De dag begon met een welkom, en een nieuw bestuurslid wat zich voorstelde en zijn verhaal vertelde. Wat een moed! Een man die zei: het is mij overkomen .....

Even later zijn we met zijn allen naar buiten gegaan, waar een beeld stond ter herinnering aan de vele slachtoffers, het geschonden kind in mij. In een kring stonden we daar met velen, en hebben aan jullie allemaal gedacht. We hebben stil gestaan bij het waarom wij er voor onszelf waren, maar ook in gedachten voor al die mensen die bijna onzichtbaar achter ons stonden, de hele vele slachtoffers ..... Het riep verdriet op, maar het was ook zo samen met elkaar .... en er was troost, iemand bood haar schouder aan en ik heb in iemands armen kunnen huilen .... ik mocht er zijn, met verdriet

en pijn, en al wat er was .... en met mensen die precies weten hoe dit voelt .... soms al (veel) verder .... hele mooie mensen ook die er zo prachtig en sterk uit gekomen zijn, zo zichzelf zijn en ook zo lief! Ik vond het echt helemaal geweldig.

Daarna hebben we geluncht, er was een voortreffelijke lunch voor ons klaargezet. En de tijd om met mensen te praten, hoe onbekenden toch ineens bekenden zijn en zo vertrouwd en dichtbij is echt heel fijn en geweldig dat dat kan! Zonder de ellende uit te spreken, is er een soort van contact wat moeilijk in woorden te vatten is, het hoeft er niet over te gaan om elkaar te begrijpen en tegelijkertijd kan het er ook heel makkelijk even over gaan. Kon ik het even met iemand hebben over dat ik graag ervaringen zou willen horen van anderen over hoe moeder te zijn als er nog dadercontacten zijn en hoe daar mee om te gaan, zonder de shock en onbegrip tegen te komen die ik in de buitenwereld zo af en toe wel gezien heb, die momenten dat ik dit deelde .... deze vragen en moeilijkheid ....

In de middag waren er workshops: schilderen, hoe om te gaan met mediaberichten als het raakt aan je eigen verhaal en een workshop weerbaarheid. De laatste heb ik gedaan, en dacht: ik ga even voor veilig, hoe lastig kan dit zijn .... hoe boeiend was een betere vraag geweest, want omdat een ieder tegen dezelfde dingen aanloopt krijgt een workshop als deze diepgang en heb ik vertrouwen ervaren. We deelden iets, zonder dat het zwaar was of voelde .... prachtig om lijfelijk te ervaren hoe het voelt als mensen op je leunen en hoe daar dan mee om te gaan .... maar ook een doorbraak voor mij: mijn eigen stem .... ik heb heel lang moeite gehad met praten, in mijn pubertijd had ik zo weinig vertrouwen in mensen dat ik nog nauwelijks sprak, gaf slechts antwoord. Jaren later heb ik ruim een jaar PMT gehad om te oefenen met geluid maken, wat niet lukte omdat ik simpelweg doodsbang was. En bleef ..... en afgelopen zaterdag was de uitnodiging

om de net geleerde techniek van slaan op een kussen toe te passen en daarbij NEE te roepen. Ik heb mezelf gehoord, heel hard .... en ik schrok en tegelijkertijd kwam het echt van binnenuit, dit was mijn eerste NEE met kracht en veel geluid .... en dat gaf ook weer een heleboel emotie en ontlading .... in een groep waar het veilig was en ook iemand was die ik goed ken en er voor mij was .... echt maar een woord GEWELDIG.

Na afloop heb ik met onbekende bekenden, hele vertrouwde mensen nog heel gezellig na zitten praten in de trein en heb besloten: ook ik ga lid worden, wil graag met deze club kijken wat ik kan betekenen. Mijn eigen proces is nu zo goed als doorlopen, maar het mag ook nog wel enig nut hebben en hoe mooi kan het zijn om andere mensen dan een steuntje in de rug te kunnen geven?  Na deze dag bedacht ik mij hoe fijn het was geweest, en hoe graag ik dit had willen ervaren toen ik jonger was en dacht echt helemaal alleen op de wereld te zijn, ik had daar zoveel aan kunnen hebben .... en daarom ook mijn motivatie om mijn verhaal van deze dag hier te schrijven. Ik gun een ieder het gevoel er te mogen zijn, iets wat ik in ieder geval nooit heb gekund in mijn omgeving, in beginfase. Het niet durven delen ook, maar ook binnen de familie, alle ontkenning, het zelf dan maar weer ontkennen uit angst voor alleen zijn en alleen op de wereld zijn. Dat laatste is altijd mijn grootste angst geweest. Liever mijzelf verloochenen dan alleen eindigen, alsof dat mijn dood zou zijn geweest.

Door lotgenotencontact heb ik mijzelf hervonden, mijn eenzaamheid heb ik kunnen doorbreken en dat was een Godsgeschenk. Ik had niet geweest waar ik nu ben zonder deze ervaringen, wederom ook weer deze bijzondere zaterdag.

Liefs, Anne

Voor VSK leden is informatie krijgen en onderling contact weer een stukje makkelijker gemaakt. Jippie!

Ik wacht nog even op het wachtwoord. Tot na de vakantie!